We eten al jaren geen kersen van onze eigen boom op de volkstuin. Ook de aalbessen en kruisbessen worden gegeten voor wij de kans krijgen. Van de appels, pruimen en kwetsen blijft voldoende over. De kweeperen zijn overdadig. Daar hebben we weer veel te veel van. Wie wil er dit jaar nog kweeperen?
We tuinieren niet voor onszelf maar voor de natuur; de kleine beestjes en brutale vogels hebben de eerste keus. We genieten er juist van dat de merels en houtduiven losgaan op de kersen en bessen. Er is voldoende fruit en groente te koop in de winkel. We kopen zoveel mogelijk biologisch dus dat helpt kwekers dan ook weer.
Het luie vrolijke tuinieren levert zo de geneugten van dit delen; ontspanning en een vrolijk gemoed. We maken ons niet druk over de oogst en we worden blij van al het leven, de schoonheid en de variatie. Het tuinieren wordt zo veel meer genieten dan hard werken en voortdurende frustratie dat de slakken alles weer opvreten. We hebben jaren geploeterd met moestuineren en netten over de struiken. We zijn er nu zo’n zeven jaar mee gestopt. In het begin is het afkicken maar inmiddels geeft het een weldadige rust de opbrengst van onze tuin te delen met diegenen die het meer nodig hebben dan wij; de flora en fauna.
Wat je mist aan opbrengst en zelfgekweekte vitamines krijg je dubbel en dwars terug in schoonheid en plezier. Wij zetten thee van de kruiden in de tuin en af en toe weet ik een rijpe kruisbes te bemachtigen. We maken soms stamppot van het zevenblad. We gebruiken bloemen in salades. Het mag maar hoeft niet. Inmiddels kan ik zelfs genieten van de luidruchtige grasbandparkieten die als ontremde pubers onze appelboom slopen. Gisteren heb ik voor de grap wat tomatenplanten geplant. Kijken wat er gebeurt. Laatst hoorde ik op de radio iemand zeggen; een volkstuin en kinderen opvoeden is evenveel werk. Het luie vrolijke tuinieren maakt hier korte metten mee. Tuinieren is iets heel anders dan het opvoeden van kinderen. Het is de natuur die jou opvoedt en inspireert.
