Het is begonnen met de adel die rond hun paleizen tuinen aanlegden met exotische planten waarmee ze gingen kweken. Zo is er een gilde aan tuiniers ontstaan die planten kweekten tuinen aanlegden en onderhielden. Meer en meer werd de inheemse natuur vervangen door geïmporteerde en doorgekweekte planten op robuustheid en pracht. Een tuin of park was iets anders dan de wilde natuur. Tijdens de romantiek in de 19de eeuw begon men tuinen een natuurlijk romantisch uiterlijk te geven weliswaar helemaal ingericht met gekweekte planten. Dat is natuurlijk de charme van parken met mooie glooiende grasvelden grote bomen en prachtige bloemperken naast meanderende paadjes. Hou dat beeld vast.
In die tijd kregen burgers ook pronktuinen en gaandeweg kwamen de vroegere adelijke parken en landerijen in overheidshanden en in de twintigste eeuw werd het openbaar groen en de plantsoenendienst geboren. De inheemse natuur mocht hier weer niet meedoen. Strak gras en strakke perken. In de jaren zestig en daarna is dit geautomatiseerd en aanbesteed uitgevoerd volgens bestekken. En de natuur mag nog steeds niet meedoen. Het zit muurvast. De meesten denken nog steeds dat het begin van een tuin bestaat uit kaal trekken, inrichten en inplanten. En dat je dat dan zo onderhoudt dat er geen onkruid tussen groeit.
Inmiddels is het bewustzijn omtrent biodiversiteit en de waarde van de inheemse natuur gegroeid. De traditie van tuinieren waarbij het gaat om het wegdrukken van de inheemse natuur ten bate van gekweekte planten is aan vervanging toe en dient een radicaal andere houding in te nemen ten opzichte van het onkruid. In plaats van vijand wordt het een vriend die de basis legt voor je tuin. Natuurlijk kun je daar gekweekte planten tussen zetten. Dat is overigens prima voor de biodiversiteit mits er voldoende ruimte voor inheems blijft.
Dit levert prachtige tuinen en parken op. Hier wil ik terug gaan naar de romantische weelderige tuinen in de 19de eeuw. Dat kan ook met inheems planten gecombineerd met mooie tuinplanten. De aandacht die tuiniers uit die tijd besteden aan het zo mooi mogelijk maken van hun tuinen en de vakkennis die ervoor nodig was waren subliem. Toen was er geen biodiversiteitscrisis. Eigenlijk moeten we het van daar af aan weer oppakken maar nu met inheemse natuur op het hoofdpodium. Dat doet dus het Luie Vrolijke Tuinieren; samen met de natuur het werk doen en daar word je vrolijk van.
