Inderdaad.
Waar zullen we beginnen?
Laat ik beginnen met de aanleiding, dan is het vervolg beter te begrijpen.
Wat is dan de aanleiding?
Karin en ik zaten op de veranda van ons tuinhuis eind juni, vlak voor de vakantie, en ik zei: “Het zou mooi zijn als we ook nog ons kwantumspel zouden kunnen digitaliseren, naast het tuinierspel en het dierenkabinet.” Dat tuinierspel was ik aan het bouwen op Wix als vervanging van mijn oude site. Karin zei: “Waarom probeer je geen AI?” Dat heb ik geweten.
Hoezo?
Dat was negen weken geleden en nu heb ik een fantastische AI-tool met dierenkabinet, tuinierspel, kwantumspel, een drakengrot voor wiskunde- en natuurkundemodellen, het Madonna-orakel met devotieboekje en offerblok, en een sciencefictionverhaal dat over het kwantumspel in 2100 gaat. En nog veel meer. AI werkt met ideeën en ik ook, en ik had niet gedacht dat het zo simpel zou zijn.
Hoezo? Wat is simpel?
Werken met AI. Ik gebruik Claude en dat is fantastisch: als je snapt hoe het werkt, kun je het eenvoudig naar je hand zetten. Ik heb natuurlijk het grote voordeel dat ik al een systeem heb — een wereldbeeld met aannames en principes. Ik ben conceptueel kunstenaar en werk met ideeën, uitgangspunten en handelingsperspectieven, en die zijn eenvoudig naar AI te vertalen. Ideeën zijn effectieve code. Dat is wat een conceptueel kunstenaar te bieden heeft en een prompt engineer niet. Dat ontdekte ik na een paar dagen. Hé, dit gaat lekker, zag ik.
Ik heb meteen een pro-abonnement genomen en voelde me als een vos in een kippenhok. En nu, negen weken later, is de eerste toepassing online en ben ik het met Pim van Webkracht, waar we al twintig jaar mee werken, op een Europese server aan het zetten. We wissen alle chats van de AI-toepassingen en gebruiken alleen geaccordeerde kaarten die op de server staan, en zo voldoen we sowieso aan alle Europese privacywetten. Dat is belangrijk voor de doorgroei. Afijn, dat dus.
Wat heb je precies gemaakt?
Het zijn zes modules met receptoren, zo noem ik ze. Ze hebben de kleuren van de regenboog en nummers. Ik stel me de interface voor als een kubus en je kunt dan kiezen welke receptor.
Wat doen die receptoren dan?
Dat komt nog, dat zal ik later uitleggen. Ik heb gemerkt dat het al snel veel te abstract wordt en mensen nogal uiteenlopend denken over AI. Het gaat mij nu vooral om de praktische toepassing en wat die mogelijk maakt. Het dierenkabinet is de belangrijkste module en receptor, want die ondersteunt direct onze praktijk en maakt haar overdraagbaar en stuurbaar. Daar was ik al mee bezig, maar met AI gaat dat veel beter en kun je daadwerkelijk een tool maken die echt werkt. Het spel van de tuinier, waar we al zeven jaar aan werken, is eindelijk digitaal. De Gravin met haar kabinet, voorgezeten door de groene draak, staat inmiddels online. Hier vind je alle informatie — de Gravin heet u van harte welkom.
Dat is allemaal nogal wat.
Ja, ik ben ook verbijsterd dat we het allemaal gewoon kunnen bouwen. Voor de vakantie had ik hier niet aan gedacht; in mijn lente-interview zei ik nog dat ik AI maar niks vind, niet authentiek.
En nu is dat anders?
Nogal. Ik had wat met ChatGPT geprutst, maar Claude, dat is anders. Ik werk nu met Fable 5 en dat is de sterkste qua wiskunde, spelletjes en bizarre artefacten die toch werken. Het is een prachtig instrument. Mijn houding is veranderd, maar ik zie het gevaar wel degelijk: als je antwoorden probeert te vinden bij AI — er zijn alleen mogelijkheden.
En die andere modules?
Daar zeg ik nu liever niets over.
Waarom? Je bent altijd zo open.
Dat zou de aandacht te veel afleiden. Ik heb al wat van een sciencefictionfeuilleton gepubliceerd, maar merkte dat dit mijn aandacht te veel verdeelde. Ik moet nu focus houden op het doorontwikkelen van onze praktijk. Daar moet ik ook mijn inkomen uit halen en dat heeft nu alle prioriteit. Bovendien: ideeën zijn makkelijk te jatten, en hier zitten veel goede ideeën in die nog niet volledig zijn uitgewerkt.
Dat wil je niet vertellen.
Niet hier, op een openbaar podium. Als mensen het echt willen weten moeten ze het mij maar vragen, dan ken ik de context. Alles kan nu rustig groeien en andere gemeenten of bedrijven kunnen het gebruiken. We werken al zeker vijfentwintig jaar in de wijk en hebben deze methode met vallen en opstaan ontdekt. Het is bloedsimpel en uiterst complex. Ik zou deze tool niet nodig hebben als we simpelweg financiering konden krijgen voor wat we doen. Maar alles zit zo vast in bestekken, regels en domeinen gekoppeld aan verantwoordelijkheden, dat er geen doorkomen aan is. Dit intelligente digitale instrument kan enorm helpen het onderhoud en de potentie ervan zichtbaar te maken, en het daadwerkelijk als waardecreërend domein te ontsluiten en ontwikkelen.
Daar claim je nogal wat.
Dat is wat het is. Het gedeelte van het onderhoud dat door mensen gedaan kan worden, komt in een dynamisch, interactief bestek in een wijkfonds — omdat het werk gezond is en nuttig, met als resultaat een schone, groene, biodiverse wijk waar kinderen graag buitenspelen. Dat is het doel van het dierenkabinet: samenwerken aan een gezonde leefomgeving via het dagelijks onderhoud. De Gravin verzamelt de kaarten van de verschillende dieren, de perspectieven op de wijk en de rollen die mensen spelen. Alles dient om de tuinier en zijn praktijk te helpen.
Kun je er nog iets meer over zeggen?
Ik had een boek kunnen schrijven, maar zo’n instrument is beter: het laat zien hoe de methode werkt en je kunt direct starten. En dat doen we nu ook — we gaan oefenen, en meteen serieus. Mensen die het interessant vinden kunnen een kaart inleveren: als steun, om mee te denken, en bij “wat wil je terug” mag ook gewoon inspiratie staan. Alles telt wat direct of indirect een gezonde leefomgeving voor mens, plant en dier dichterbij brengt — in onze wijken, en in heel Nederland. Een beetje ambitie mag wel.
Dat kan door hier op de website in te loggen en op het icoontje van de Gravin te klikken. Ik zou dat zeer op prijs stellen, want het draait op menselijke interactie — zowel digitaal als analoog.
