Waar gaan we het dit keer over hebben?

Vannacht wist ik het nog maar nu ben ik het weer kwijt. Ons geheugen blijft een mysterieus ding. Vroeger schreef ik mijn ideeën regelmatig op waar ik dan trouwens bijna nooit wat mee deed. Dus nu laat ik het lopen als je de juiste vragen stelt volgen de antwoorden zelf.

Ok, je geeft me ruimte. Wat is volgens jou het meest waardevol in ons leven?

Leuke vraag. Het is inderdaad ons leven in meerdere opzichten. Jij en ik zitten in een lichaam maar het meest waardevolle in ons leven is voor mij de medemens. In eerste instantie natuurlijk mijn dierbaren maar ook mensen die ik spreek of van wie ik de schrijfsels lees. Zelfs de mensen waar ik een hekel aan heb.

Hoezo de mensen waar je een hekel aan hebt?

Daar leer ik veel van over mezelf. Als je alles mag wensen wat je wil? Wat zou je willen veranderen aan wat je nu hebt? Beantwoord die vraag eens zelf.

Eigenlijk niets bijzonders. Niets verliezen wat ik nu heb natuurlijk. Maar geen eeuwig leven of zo. Juist het willen, proberen en dromen is leuker dan het krijgen. Eigenlijk niets dus.

Exactement. Zo zit het leven in elkaar. Als je daarvan wil winnen krijg je het zwaar zeker richting je dood. Behouden is altijd tijdelijk. Ik vind de vraag alleen leuk om over na te denken en dan denk ik; gelukkig bestaan er geen wensfeeën. Tegelijkertijd is de gehele reclame een soort liegende wensput waar je geld in kunt flikkeren. Als je dit wil moet je dat kopen. Dat werkt tijdelijk en je diepste verlangens blijven bestaan.

Dat weet toch iedereen.

Ja precies en dat maakt niets uit. Het gaat vrolijk door. Any publicity is good publicity. Wij leven met geleende verlangens die onze eigen werkelijke behoeften verdringen zoals suiker en vet onze smaak hacken en ons doen verlangen naar meer zonder werkelijke bevrediging. Dat weet inmiddels ook iedereen. Ik wil het liever hebben hoe je hiermee kunt omgaan en hoe je meer bevrediging krijgt met minder.

Een soort toverformule of zo?

Ha ha, het is eenvoudig en het is momenteel het moeilijkste wat er is.

Je maakt me nieuwsgierig.

Ok, first things first. De werkelijkheid zit anders in elkaar dan we denken en dus ook hoe ik denk. Dat scheelt een hoop gedoe. Dus als mensen je uitleggen hoe alles in elkaar zit blijf je vriendelijk je leert ondertussen hun manier van kijken kennen. Daarnaast; de waarheid is maar een klein onderdeel van de werkelijkheid. Dit bespaart een al te grote inspanning om naar waarheid te zoeken. Wat je vindt gaat je sowieso niet helpen. Wat moet je met het bewijs dat God bestaat of de ultieme waarheid als je er geen relatie mee hebt? Nog meer?

Maar je zegt nu ook hoe de werkelijkheid in elkaar zit?

Betrapt. Inderdaad en dat is mijn basisaanname van iets dat slechts ten dele kenbaar is.

Zijn dit geen taalspelletjes?

Goed gezien. Dat is wat we met zijn allen doen in de werkelijkheid spelen met taal. En we hebben allemaal een postbus; onze identiteit, onze naam.

Hou eens op en leg het eens goed uit?

Je hebt basisbehoeften en geleende verlangens. De piramide van Maslow plaatst dit in een hiërarchische orde en dat is wat mij betreft niet hoe het in de praktijk werkt. Maslow die trouwens zijn piramide nooit zelf heeft getekend zet sociale contacten op 3. Eten, onderdak en veiligheid op 1 en 2. Dat is gek toch. Wij hebben die net op 1 gezet en natuurlijk zijn eten, onderdak en veiligheid belangrijk. Maar daar heb je nu juist sociale contacten voor nodig. Alles is met alles verbonden en we leven in een tijd waarin aandacht het schaarse goed is. Simpel omdat we in een overdaad aan informatie en verleiding leven. Geleende verlangens, bijvoorbeeld, een mooie carrière, niet een gewoon huis maar een groot huis, niet slechts gewaardeerd maar beroemd. Allemaal identiteitskwesties. De postbus zogezegd niet het complexe landschap erachter. Hoe vaak denk of ervaar je Rini in je innerlijk?

Eigenlijk niet. Natuurlijk als ik het over mezelf heb en vertel wie of wat ik ben maar dat is een beeld en niet mijn innerlijk. Dat is wat amorfer en hier leven emoties, angsten en verlangens.

Volgens mij is het geeneens een ‘innerlijk’ en zit er geen onderbewustzijn in ons. Ik zou het bij bewust en niet-bewust laten. De rest zijn aannames. Bijvoorbeeld ‘jezelf worden’ waar in Godsnaam zit ‘jezelf’?

In je postbus, je identiteit.

Het is wat mij betreft het beeld wat je van jezelf hebt en uitdraagt in je sociale contacten. Maar nog interessanter als mensen zeggen: ‘Je bent jezelf niet’. ‘Of nooit geweest’, zoals Acda en de Munnik zingen. Bij mediteren, drugsgebruik, ceremonies in een bos of een psychose voelen mensen zich toch verbonden met alles. Dat wordt keer op keer gemeld en daar vinden ze dan zichzelf. Ik denk dat we geen innerlijk hebben maar dat we een soort diabolo zijn met een postbus en twee open einden. Ze vinden dus iets anders denk je niet?

De universele connectie met het universum?

Of onze basisinstelling zonder geleende verlangens. Wat doet het er echt toe. We gooien alles op een meetbare hoop inclusief onszelf en daar martelen we onszelf met geleende verlangens. De wensput zit overvol. Je zou toch denken dat mensen iets meer voor gratis, sober en elkaar zouden kiezen.

Zoals jij?

Ik kies niet voor gratis. Waarom zou ik ergens voor betalen als ik het gratis en beter kan krijgen. Karin en ik houden van luxe en plezier. We zijn alles behalve asceten maar gratis voelt als luxe zeker als het beter is dan waar je voor moet betalen. Wandelen geeft bijvoorbeeld een erg lekker gevoel zeker in prachtige natuur en mijn werk is eerder ontspanning waar ik voor betaald krijg. Ga niet in de rij staan om te kopen wat iedereen wil. Doe iets anders wat beter is. Vrienden, wandelen en eenvoudig eten volgens Epicurus.

Ok, laten we het ergens anders over hebben. Het dierenkabinet hoe staat het daarmee?

Fijn dat je erover begint want dat past hier naadloos bij. Simpele oplossingen voor complexe problemen. Iedereen weet hoe het moet maar niemand die het doet. Een variatie op de beste stuurlui staan aan wal. Voor we wat doen gaan we onderzoeken en analyseren. Dat is een logische stap maar hier wordt vergeten dat complexiteit zich slecht laat analyseren. Het is als een rorschachvlek iedereen ziet er iets anders in en dat zegt meer over degene die kijkt dan de vlek zelf. Dus onderzoek of analyse geeft wellicht inzicht maar geen bruikbaar handelingsperspectief. Het probleem verdwijnt er niet door.

Wat moet je dan wel doen?

Gewoon beginnen in de praktijk en aldoende bijsturen. Deze techniek - ontwikkelen in de praktijk - gebruik ik al sinds mijn dertigste eerst als kunstenaar en later als ondernemer/producent van Creatief Beheer en Antenne Rotterdam. Dat heeft onder andere Stadsgeneeskunde opgeleverd en het dierenkabinet als instrument.

Waarom noem je het instrument?

Het is gereedschap. Het woord tool trek ik niet echt en instrument suggereert vakmanschap en dat is het ding dat centraal staat in onze methode. Een nieuw vakmens als basis; kennis en kunde in de frontlijn en het dierenkabinet speelt het spel van de tuinier onafhankelijk, meetbaar en stuurbaar.

Het valt me op dat je erg vrolijk bent de laatste tijd.

Goed gezien :) Ik heb het gevoel dat alles in elkaar valt en privé gaat het lekker. Dat laatste is natuurlijk belangrijk. Karin, de kinderen en kleinkinderen. Ik ben een gezegend mens.

Maar goed, je mist nog zo’n 50.000 euro in je begroting voor 2027.

Dat hoort erbij maar ik heb een hoop opgelost. Antenne Rotterdam draait weer. Oscar en ik maken nu iedere week 10 minuten nieuwe televisie en we archiveren gestaag. En niet onbelangrijk; we vinden het allebei leuk om te doen. Het swingt weer. De praktijk van Creatief Beheer loopt lekker en de korting raakt eigenlijk alleen mijn inkomen. Dus het enige wat ik moet doen is geld regelen. Dat is in feite wat ik altijd al gedaan heb. De laatste jaren was ik vooral aan het stoeien hoe verder. Nu weet ik hoe verder en heb er een goed gevoel over. Eerlijk gezegd ben ik blij dat we gekort zijn en dat ik weer aan de bak moet. Ik denk niet dat zonder stok achter de deur ik dit gedaan had. Het was een hele bevalling. Het moeilijkste is voorbij zo voelt dat en de uitdaging is nu helder.

Klinkt wat al te simpel.

Het klinkt simpel en dat is het ook. Ik weet wat ik moet doen maar wat precies de uitkomst is staat natuurlijk niet vast. Dat maakt het spannend en iedere stap kun je vieren. Zo ga je om met complexiteit met simpele principes zonder al te veel analyse. Die analyse zit in de 25 jaar praktijk en heeft dit opgeleverd. Ik werk omgekeerd, dat zou je het ‘geheim van de smid’ kunnen noemen.

Volgens mij kunnen we er een eind aan breien.

Lijkt me ook. Ik ga hier op biocrow.nl een serie over het dierenkabinet schrijven en pak het Tuindagboek weer op. Ik denk dat ik ook een eerste zelfinterview op antennerotterdam.nl ga schrijven. Dan kan ik daar ook wat extra licht op schijnen. Ik hou van schrijven en ben nu nog een week in mijn huis in Frankrijk en heb alle tijd.

Tot zover?

Wordt vervolgd.